...

لطفا تاریخ را انتخاب نمایید

چیز ویژه


۳۰ شهریور ۱۳۹۵

ناسزا میگویم ، پس هستم.

حمید برزگر

بچه که بودیم ، همه با ادب بودند و حرف های قشنگ میزدند تنها بی ادبان تعدادی از خودمان بودیم که در خردسالی ، وقتی عصبانی میشدیم نام چند حیوان بی گناه و قابل احترام را روی یکدیگر میگذاشتیم و فکر میکردیم فحش بدی داده ایم. بزرگتر که شدیم پی بردیم ، اینطور نیست که بزرگترها حرف زشت بلد نباشند ، خوب هم بلدند اما باید به جا و در مکان مناسبش ابراز شود وبر اساس قراری ازلی از گفتن این راز به بچه ها خودداری کنند. خب ما هم بزرگ شده بودیم باید یاد میگرفتیم.
اما آموزش اینکه کجا و با چه لحنی ناسزای مورد علاقه مان را بگوییم مدتی طول کشید.خنگ ترین و مودب ترینمان هم دیگر تا بعد از دانشگاه و یا سربازی تمام فحش ها و مکان و زمان ابرازش را آموخته است.مثلا دیگر میداند وقتی از کسی خیلی خوشش می آید یا از او میخواهد تعریف کند باید مثلا چیزی در حد « ک …»عجب باهوشه ! بگوید. یا اگر از کسی بدش بیاید مثلا چیزی در حد « ک … » عجب نامردیه! بگوید.
از جایی متوجه میشویم که ناسزا گویی جزیی از رفتار عمومی جامعه ماست و بعضی مفاهیم فقط با فحش دادن منتقل میشود.مثلا گاهی فقط ناسزایی چون عجب « خ… ایه »عمق بد طینتی کسی را میرساند. در این میان با افراد مختلفی از جامعه آشنا میشویم که به نوعی ناسزا -کم یا زیاد- ابزار گفتار آنهاست. مثلا گاهی با عده ای رو به رومیشویم که ، چه در زمان خوشی و چه در زمان ناراحتی ، اگر فحش ندهند نمی توانند حرف بزنند . چون از آنجا که مدتهاست از کلمه اصلی که مفهوم را میرساند ، استفاده نکرده اند و همیشه معادل فحش آن را به کار برده اند ، طول می کشد تا کلمه اصلی یادشان بیاید و رشته کلام از دستشان در می رود.
خلاصه آشنایی با جامعه و افراد مختلفش ما را چنان استاد میکند که ، اگرکسی جایی به اختصار نوشت « ک …» عجب باهوشه ! بی درنگ و ناخودآگاه در کسری از ثانیه میتوانیم جای خالی را پر کنیم.
کمی که بزرگتر میشویم و با جامعه و مسایلش آشناتر میشویم به این نتیجه میرسیم اینطور که نمیشود! چرا که با هر ابراز نظری باید یک خط فحش هم بدهیم و پی میبریم اگر بخواهیم غرق این «فرهنگ گفتاری ناسزاگو» شویم ، در نهایت بی ادبی و بد دهنی این دنیا را ترک خواهیم کرد. در این مرحله از زندگی اجتماعی متوجه میشویم که ، به راحتی میتوان از این چرخه خارج شد و فرهنگ گفتاری محترم و با شکوهی را در پیش گرفت و مفاهیم را نیز تمام و کمال رساند ، فقط کافی است تصمیم بگیریم و بخواهیم که ادب گفتاری را رعایت و آن را ترویج دهیم.اما فکر میکنید میتوانیم موفق شویم؟
تا قبل از اینها و البته همچنان مقاومتی جدی و ستودنی از سوی مردمانی با فرهنگ و ادب ، رسانه ها و کرسی های رسمی برقرار بوده تا با نوشتار و گفتاری رسمی و مودبانه جلوی پیشرفت این فرهنگ گفتاری را بگیرند .
ما میتوانیم خودمان مودب و محترم باشیم ، اما انگار دیگر چیزی در این میان فرو ریخته ، از رسانه ها، تلویزیون ، روزنامه ، کرسی های رسمی و … ناسزا به گوش میرسد. فکر میکنید میتوانیم موفق شویم؟

www.chizna.ir

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>